WE TRIPANTU – Mapuches vieren een nieuw jaar

Chili is onderverdeeld in vijftien regio’s, oplopend genummerd van Noord naar Zuid. De Magische Karavaan begon bijna vijf maanden geleden het fietsproject vanuit Valparaiso (regio V) richting Temuco (regio IX). Sinds ongeveer een maand bevindt de karavaan zich in de laatste regio van deze reis. Dit gebied is het aloude territorium van een inheemse stam die zich tot vandaag de dag heeft weten stand te houden in de modernisering en kapitalisering: De Mapuches.
Het woord Mapuche is in de taal Mapudungun een samensmelting van het woord ‘Mapu’ (aarde) en ‘Che’ (mensen). Mensen van de aarde, het is een oeroude cultuur die tegenwoordig steeds meer wordt erkend en minder wordt gediscrimineerd. Echter, door uitsluiting in het verleden, hebben veel families de afgelopen jaren er voor gekozen om hun kinderen niet de taal te onderwijzen, wat schrijnend is ten aanzien van het voortbestaan van de cultuur. Gelukkig is een kentering zichtbaar, omdat het bewustzijn van de bevolking is veranderd en men de cultuur weer op een openlijke manier kan manifesteren.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De paradysfugel heeft het geluk aan haar zijde omdat juist in deze tijd van het jaar door deze streek te trekken. Deze week werd het nieuwe jaar gevierd, net als alle andere inheemse stammen zoals Pehuenche en de Aymara’s in het Noorden van Chili. Dinsdag 21 juni is de langste nacht van het jaar en daarmee begint een nieuwe cyclus en daarbij valt het dit jaar gelijk met volle maan, een extra synchronisatie van kosmische energieën.
Een nieuw jaar, wat gevierd wordt met ceremonies, We Tripantu genoemd. Er wordt gedanst om een heilig punt dat wordt vertolkt door een staande takkenbos van kaneelbomen, laurier en andere soorten. Op de tafel eronder, liggen offers in de vorm van voedsel, zoals gekookt graan, bonen en andere zaden. De groep gaat vele malen rondom, waarbij iedereen uitgenodigd wordt bij de stoet aan te sluiten terwijl enkele Machi’s (de medicijnvrouwen) op de trommel (Kultun) slaan en een ander de hoorn blaast. Maar ook gaat de groep van achter naar voren, elk met een kleine tak in de hand, die wordt geheven wanneer de verschillenden roepen ter ore worden gebracht. Zo worden de oude natuurgeesten geëerd en gevraagd om de oogsten te bespoedigen en een nieuw jaar in te zegenen.

De paradysfugel is enorm bevoorrecht deze cultuur te mogen aanschouwen en beproeven. De ceremonie was een onbetaalbare ervaring en hoe de cultuur gedeeld werd, was werkelijk fantastisch. Speciale, oorspronkelijke gerechten waren voor iedereen toegankelijk om te proeven. Het was echt verrukkelijk en het voedsel was de basis voor nieuwe ontmoetingen met onbekenden. De Mapuche-vrouwen gehuld in de typische klederdracht, zochten toenadering tot het rondlopende publiek en de Paradysfugel werd door verschillende van deze vrouwen aangesproken om een praatje te maken. Een prachtig gebaar van openheid en samensmelting van culturen. Dit gebaar is de uitdrukking van grenzeloos denken, we zijn allemaal een ziel die in een lichaam woont, welke huidskleur of afkomst dan ook. Het deed een enorm gevoel van dankbaarheid opwellen om samen ervaringen te delen. Een geluksgevoel dat vele trieste emoties of gevoel van onvermogen vele malen overstijgt. Het is de kracht dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Onderling én met de planeet. ©PF

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s